GENOTSMOMENT --> Ed & Roland: weekje motoren juni 2002
De paarse onderstreepte delen zijn een soort genotsknopjes die je aan kunt schakelen door eroverheen te wrijven met je muis en er een beetje op te duwen tot ze klikken. Doe maar eens, maar niet zeuren: 'had je niet kunnen waarschuwen dat er een opwindende, jaloersmakende of kwijlopwekkende foto onder zit'. NEE, moet ik zelf weten. Je kon mee, maar niet bellen hè, nee gewoon niet bellen. Hard zijn voor jezelf. ----> Trek lering uit onderstaand relaas.
Opgespoord, gevonden, genomen, genoten......Na een zorgvuldige planning vooraf ( Daar ligt ie, doen ? Ja's goed. Is er nog bier ? ) hebben we vanaf zaterdag 8 tm zaterdag 15-6-2002 zo'n slordige 3539 km ( 5 km minder dan vorig jaar ! ) geinvesteerd in het opzoeken van de 'Route Napoleon' rechtsonder in France. Naast deze route hebben we natuurlijk nog veel meer sappige heuvels beklommen en bochtige routes opgezocht.
Vertrekdag 8 juni eindigde in regen en we hebben toen een willekeurig pension opgezocht. Van de eigenaar mochten we de brommers in zijn garage neerplanten, midden tussen de drogende schone was. Ruikt nu waarschijnlijk naar Motul 20W40. Hij had zelf ook een knetterende tweetakt staan voor het betere ragwerk in zijn woonheuvels, dus de lucht en motorvriendelijkheid was al aanwezig.
Keurig. Tres bon mesjeu.
De behoefte die vorig jaar ontstond om meer tijd te nemen om de omgeving te bekijken deed ons besluiten het tentenkamp op te slaan in Castellane, dat centraal in een SCHITTEREND gebied ligt.
Je kunt daar met gemak een volle maand benzine investeren want je raakt niet uitgekeken/uitgereden.
De Franzosen hebben dit ook in de gaten ( benniegek man / je ne pas fou homme ), wat resulteert in een erg onbetaalbaar belachelijk geprijsd dagelijks boodschappenmandje en tussen-de-middag lunchje.
Mon Dieu = SJEEZUS = niet leuk meer = ne pas jolie anymore. Maar goed. Je moet toch goed eten, want da's belangrijk. Toch ?
Voordeel van een vast kamp is dat je per dag 2 uur overhoudt die anders met ruimwerk verloren zouden zijn gegaan. En je rijdt natuurlijk lichter zonder al die troep. Was goei plan.
Ook de aankomstdag in Castellane was voorzien van wat buien einde van de middag, maar de tenten stonden gelukkig al, het bier en Ed's Schrobbelaer hadden we al en de SSV-musicbox bluesde stevig tussen de druppels door. Geen vuiltje aan de lucht dus eigenlijk. Rest van de week alleen maar perfect weer gehad.
De eerste dag hebben we de 'route', de N85 , verder afgewerkt tot in eindpunt Cannes. Het was geen gemakkelijke tocht, kende namelijk nogal wat ups en downs. Na beoordeling en bestudering van het walchelijke uiterlijke vertoon van geld in Cannes, maar ook het aangename uiterlijke vertoon van de op de boulevard paraderende dames die dag, zijn we de dagen daarop weer de asfaltjungle gaan opzoeken.
Zelfs 37 minuten als een van de weinige voor-seizoen-bezoekers op het strand aan een meer gezeten. Niet gezwommen, zwembroek lag in de tent. Maar dat was maar beter ook, het was slechts 32 graden of zo, je wil tenslotte geen kou vatten.
Na wat geouwehoer met een drietal duitse herren ( Alex, Jan en Picco ) hebben we met die lui twee gezellige avonden doorgebracht. Rare Leute hoor. Hadden per abuis ook een traytje alcoholvrij Buckler bier aangeschaft en mee naar de barbeque gesleept. Gestraft natuurlijk. Gooi maar in de afvoer, hebben we nichts an. Picco begint het nep-bier in de de afvoer van Hammy te gooien. 'Ben je nou helemaal verruckt mann, dat lust ie niet joh !! Doe er maar gauw wat water bij anders gaat ie direct spugen'. Hammy's maag is echter gevoelig en het ging inderdaad mis, hij moest spouwen. Zes meter verderop stortte het Buckler nep-bier ter aarde. Dat lucht op.
Einde van de week spullen opgepakt en richting westen de Mont Ventoux opgezocht, een mekka voor wielrenners. Ligt ook hier weer midden in een schitterende slingerende aanvoerroute waarvan de laatste honderd meter naar de top bestaat uit een volledig kaal landschap van witte keien, erg apart, ook mede door de tevens snel dalende temperatuur. Vanaf de top heb je echt een 'on top of the world-gevoel' vanwege het uitzicht rondom dat honderden kilometers ver reikt. Prachtig. Moet je een keer nemen, dat heuveltje.
Deze lekker week liep natuurlijk veel te snel ten einde, net als het geld, maar het gevoel was goed. Bij de laatste overnachting was de tenten-opzet-ambitie ver te zoeken bij me, dus dan maar een lauw meegenomen Castellane-biertje genuttigd.
De week was voorbij, Ed's Blackbird had na twee jaar de 30.000 km overschreden en bij FJ-Hammy lag er nog twee micron rubber over het diagonale Karkas der voorband en de teller was blijven steken op 95.711 km bij het binnenrijden in het Atelier. Oooooh Jaaaaa.....
Volgend jaar nieuwe ronde, nieuwe kansen, nieuwe banden. Hoezo, nieuwe motor ? Gelul man, ding is als nieuw.
